مریم بهروزی|جامعه زینب س

به مناسبت پنجمین سالگرد درگذشت بانوی دیانت و سیاست؛ مریم بهروزی

دکتر بهروزی*در رسای مریم گل باغ زندگی مان که چه زود به تاراج خزان رفت و ما را از شمیم جان بخش و روح افزای وجودش بی بهره کرد*

امروز پس از ۵ سال که بر ما عمری گذشته است، هنوز سوگوار بانویی هستیم، که به واقع سیاست و دیانت را در کنار هم معنا کرد و تا آخرین روز زندگی پربرکت خود دست از سیاست و دیانت بر نداشت. در سیاست پیگیر و در دیانت استوار بود. بانویی که حتی در آخرین روزهای زندگی و در جوار حرم مولای متقیان امیر مومنان علی (ع) در هنگام نوشتن وصیت نامه خود، فرزندان، آشنایان و همه دوستان را به آموزش قرآن تشویق کرد.
مریم بهروزی بانویی بود که اسوه صبر و پایداری بود. وی افتخار می کرد که مادر شهید بود. وی افتخار می کرد که نماینده مردم به خصوص زنان جامعه خود در مجلس شورای اسلامی بود. وی سالهای سال زینب گونه زیست و در زمان رحلتش از منزل خود یعنی جامعه زینب تشییع و در جایگاه ابدی و در کنار فرزند شهیدش آرام گرفت.
مریم بهروزی شخصیتی بی بدیل، سخنوری شجاع و سیاستمداری وارسته بود که سیاست را با دیانت عجین می کرد و با تاسی به حضرت زهرا(س) و زینب کبری (س) سراسر عمر پربرکتش را در راه ترویج و تبیین فرهنگ قرآن و دفاع از حریم ولایت و نظام مقدس جمهوری اسلامی سپری نمود و برای ارتقای بینش دینی و سیاسی زنان، تلاش های بسیار نمود که أَشْهَدُ أَنَّکَ قَدْ أَقَمْتَ الصَّلَاهَ وَ آتَیْتَ الزَّکَاهَ وَ أَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَیْتَ عَنِ الْمُنْکَرِ زیبنده اوست.
وی با حضور مستمر و خستگی ناپذیرش در عرصه های سیاسی اجتماعی زیرنظر شهید بهشتی و دیگر یاران انقلاب تحزب اسلامی به ویژه حضور زنان را در عرصه های سیاست در جمهوری اسلامی نهادینه کرد.
حضور مقتدرانه اش مایه دلگرمی و وحدت بانوان و نصیحت های خیرخواهانه و سعه صدر و متانتش چراغ راه بانوان انقلابی بود.
وی علی رغم تمامی هجمه ها نه تنها از حقوق بانوان ایرانی بلکه از احقاق حقوق اسلامی زنان مسلمان دنیا دفاع نمود و با تقنین قوانین اسلامی به نفع زنان و گسترش فرهنگ عفاف و حجاب، جامعه زنان را مدیون خویش نمود.
مریم زعفرانی بهروز بزرگ بانوی انقلاب اسلامی ایران، شاگرد وفادار مکتب اسلام، ذاکر اهل بیت، مفسر قرآن و عامل به آیات نورانی آن، حامی ولایت و مدافع حقوق زنان، تجلی صبر، اسطوره فروتنی، مبارز حاکمیت حق، سیاستمداری بی تکلف، مظهر مقام عبودیت و در یک کلام بنده واقعی خدا بود.
معلم و عامل اخلاق اسلامی بود. هرگز کسی از وی صدای بلند نشنید. هرگز از کسی بدگویی و قضاوت نکرد. احدی را مکلف به انجام کاری ننمود. قدردان نعمات الهی بود و تا آخرین قطره خون و واپسین توان خود برای آموزش و حفظ مکارم اخلاق و ترویج دین مبین اسلام و حفظ و حمایت از انقلاب اسلامی ایران و دفاع از مقام ولایت کوشید. تمام لحظات عمرش را مفید زیست. ثانیه ای از حیاتش خالی از نام و یاد خداوند، فراگیری و آموزش و ترویج دین و پیمودن مسیر کمال و الیه راجعون نبود.
حقا که عمر بسیار بباید پدر پیر فلک را                     که دگر مادر گیتی چو تو فرزند بزاید

روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.




پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *